Мяшочак, Гаўдэнт, Мацальскі, Магдалена.
Магдалена. Ах, калі я так баюся!
Мацальскі. Ня бойся, ціпачка, ніхто–ж аб гэтым ня будзе ведаць, ты прыйдзеш праз другія дзьверы, — не ад вуліцы, значыцца, а праз браму, праз кухню…
Магдалена. Калі–ж так неяк… не выпадае…
Мацальскі. Праз кухню выпадае. Нікога ў кватэры ня будзе, буду толькі адзін я… буду чакаць…
Гаўдэнт (высунуўшы галаву з–за канапы, чуў ўсё гэта). А! вось як!..
Мацальскі (не бачучы Гаўдэнта). Каб ты, пумпачка, не забылася, я напішу табе свой адрэс…
Магдалена. Ах, каб толькі мой муж не даведаўся!
Мацальскі. Ніхто не даведаецца. Зачынім дзьверы на ключ… і будзем шчасьлівы!
Гаўдэнт (я. в.). Вось і даведаўся!
Мацальскі. Значыцца добра? Прыйдзеш?
Магдалена. Ах, калі я сама ня ведаю… Ну, добра…
Мацальскі (абыймаючы яе). Ах, пумпачка ты мая! (цалуюцца).
Гаўдэнт (кашляе знарок).
Магдалена (усхопіўшыся). Ах!..
Мацальскі (не страціўшы рэзону). А гэта… Вось гэты новы танец трэба так… вось значыцца тру–ля–ля…
Магдалена (да мужа). Пан граф наўчае мяне скакаць новы танец… (да Мацальскага). Як гэта завецца?
Мацальскі. Тіп–топ.
Магдалена. Але. Тіп–топ. Страшэнна трудны, не вельмі модны.
Гаўдент (вылезшы з–за канапы). Можа ён і не модны, але не надта трудны. (Выйшаў).