З зорак усходніх, заходніх, з бліскучай
маланкі выткаў бы шаты,
З сонца і кветак-пралесак карону —
вяночак зьвіў бы табе я.
З пальмаў, з цыпрысаў сьвятліцу ў цьвітучай,
цяністай строіў бы кнеі;
Воблачак зьняў бы на трон зь небасклону,
з-пад сонца пышны, багаты.
Шоў бы ў палац панаваць з каралеўнай,
царэўнай яснай тады я, —
Славіць, шчасьлівіць сваю маладую,
сьвятую песьняй няпетай.
Сэрцавы струны зьвінелі б нязьвеўна,
павеўна гімны жывыя;
Казку тварыў бы з табой залатую —
такую, як думка гэта.