Дзе ты схавалася, яснае сонца,
Ясныя летнія дні дзе падзеліся? —
Сьцюжа гуляе па роднай старонцы,
Зімнія песьні расьпеліся.
Стогнуць мяцеліцы грозныя ў полі,
Ціснуцца думы пра шчасьце былое,
Сэрца лядзеніцца з жалю, зь нядолі —
Беднае сэрца людское.
Беднае, беднае… Колькі мучэньня
Быт чалавечы табе пасылае!..
Ох, каб не сэрца, было бы сьлёз меней, —
Шчасьліў, хто сэрца ня мае.