Насьледаваньне з Асныка
Я хацеў бы душу адшукаці такую
I такое хацеў бы я сэрца знайсьці,
Што са мной праз жыцьцёвую сьцежку блудную
Захацела б супольна і згодна ісьці.
Вочак пару хацеў бы я мець прад сабою, —
Як у ясныя зоры, ў якія б глядзеў,
І забыўся б, што ходзіць маркотнасьць за мною,
I забыўся б, што крыўды цярплю ад людзей.
Адных губак хацеў бы, што мне б саладзілі
Пацалункамі горкую долю маю,
Што з-пад сэрца, з душы галасок бы здабылі
I ўсяму падціналі, што ў жальбах пяю.
Я хацеў бы знайсьці ручак беленькіх двое,
Што к сабе прыгарнулі б, пясьцілі мяне,
Памаглі б мне змагаціся з чорнай нудою,
А па сьмерці павекі закрылі бы мне.
Я хацеў бы сабе прыгалубіць дзяўчынку,
Маю долю-нядолю дзяліці са мной,
З сэрцам чыстым, якую б усякай часінкай
Я любіў бы, туліў і служыў бы якой.
Аднаго толькі сэрца мне трэба, хачу я,
I адной, што мяне б зразумела, душы…
Хачу мала, так мала, а доля ня чуе:
Сіратой сам адзін я гібею ў глушы.