Кожны раз, як жывой муравой-дываном
Лета высьцеле луг, сенажаць, —
Косы сьвішчуць, зьвіняць над ракой за сялом,
За касой касцоў песьні чуваць.
Ясна косы блішчаць у цьвітучай расе,
Высьцілаюць пракос у пракос;
Песьні зь ветрам шумяць, пушча водклік нясе, —
Пушча слухае песень і кос.
Шле яна свой адказ ад капцоў да капцоў,
Заміраючы ў вечнай жальбе;
Ці даждуся калі кос і песень касцоў
На другой, на вялікай касьбе?..