Твой кволы валадар, забыўшыся навук
Велічыні Зыгмунтавай і лет цярпеньня,
«Разьдзел» узаканяе ў загранічным ценю
I лічыць, колькі дома кінуў хвоек штук…
А дома, роскашы і працы многіх рук,
Папас магнацкіх перацьвіўшых пакаленьняў,
Стаіш, — і цэгла валіцца з гнілых скляпеньняў
I ў шчыліне гняздо ўе ўслужлівы павук.
Жывёлу гоне ў парк галодны «сэрвітут»,
Ля сьцен цянюе забабон ад лета ў лета:
Нячысьцік зь ведзьмамі гуляе ў пустцы гэтай.
Так зьніштажэньне ў кожан гзымс паўзе і кут
I зубы скаліць: «Моц мая і права тут!
На ўход жыцьця сюды ўжо я кладу тут „veto“».