Koń

Koniu krzywy, koniu siwy,

Ozdobiony łachem grzywy,

Kocham zawiew zmydlonych twym potem rzemieni

I oddech, juchą¹ parnej dymiący zieleni.

Łeb kościaty, ale krewki,

Z wargą miękką, jak pierś dziewki,

Przewieś mi poprzez ramię w rzewną bezrobotę²,

Bym twarzą prężnej szyi wyczuwał ciągotę³.

Koniu smutny aż do śmierci

Z białą pręgą lejc⁴ na szerci⁵,

Zaprzyjaźnij się ze mną, jak to czynisz z wołem,

Wejdź do mojej chałupy, siądź razem za stołem.

Dam ci wody z mego dzbana,

Dam ci cukru, dam ci siana,

Dam bryłę szczerej soli, gleń⁶ świeżego chleba

I przez okno otwarte przychylę ci nieba.

Nie sęp⁷ oczu brwi sitowiem,

Powiem tobie, wszystko powiem!

A gdy noc już nastanie, pozamykam dźwierze⁸

I wspólnie odmówimy wieczorne pacierze.

Przypisy:

1. jucha — krew. [przypis edytorski]

2. bezrobota (neol.) — brak pracy. [przypis edytorski]

3. ciągota (rzad.) — dreszcze. [przypis edytorski]

4. lejc — dziś popr. forma D. lm: lejców. [przypis edytorski]

5. szerć — sierść. [przypis edytorski]

6. gleń (gw.) — duża kromka, pajda. [przypis edytorski]

7. sępić (daw.) — zaciemniać. [przypis edytorski]

8. dźwierze (daw.) — drzwi. [przypis edytorski]