Wyrzut pośmiertny

Kiedy nareszcie zaśniesz, piękna pomrocznico¹,

W głębinie mauzoleum czarno-marmurowej,

Co wystarczy ci tedy² za strojną alkowę³,

I kiedy dół wilgotny ci będzie łożnicą⁴.

Kiedy zimnym uściskiem marmury pochwycą

Piersi twej cud i serce twoje purpurowe...

Gdy wzbronią mu snów dawnych żądną snuć osnowę⁵,

A stopom biec gościńców miłosnych tęsknicą⁶...

Mogiła, powiernica snów moich tajemnych,

(Bowiem mogiła zawsze poecie jest zwierna⁷)

W tych nocach, co nie znają snu — długich i ciemnych,

Rzeknie: Cóż ci, miłości kapłanko niewierna,

Żeś nie zaznała — za czym płaczą zmarłych oczy?

I czerw⁸ ci jak serdeczny wyrzut — ciało stoczy⁹.

Przypisy:

1. pomrocznica (neol.) — rzecz. utworzony od rzecz. mrok. Określenie kobiety, kojarzonej z mrokiem i śmiercią. [przypis edytorski]

2. tedy (daw.) — więc. [przypis edytorski]

3. alkowa (daw.) — sypialnia. [przypis edytorski]

4. łożnica (daw.) — łóżko, łoże, sypialnia. [przypis edytorski]

5. osnowa — tu: nici, linie. [przypis edytorski]

6. tęsknica (daw.) — tęsknota. [przypis edytorski]

7. zwierny — tu: wierny, rozumiejący, życzliwy. [przypis edytorski]

8. czerw (daw.) — larwa, robak. [przypis edytorski]

9. stoczyć — tu: przeżreć. [przypis edytorski]