Nuda

W buduarze¹ śród fal aksamitu,

Gdzie z pół świata zgromadzono cuda,

Na jedwabiach od świtu do świtu

Siada blada i zmęczona nuda —

W buduarze śród fal aksamitu.

Cały pokój od ścian do sufitu

Pstrzy się barwnie jak jarmarczna buda,

Tylko braknie tu niebios błękitu

I powietrza, chociaż ziemskie cuda

Złotem kapią na marmur z sufitu.

W buduarze śród fal aksamitu

Drzemie młodzian... Twarz zwiędła i chuda

Z apatycznym wyrazem przesytu.

Strumień śliny się sączy... Ułuda

Pierzchła dawno, więc czeka niebytu,

Apatycznie patrząc na te cuda...

Przypisy:

1. buduar (z fr.) — pokój kobiety, służący głównie do odpoczynku. [przypis edytorski]