To jednak jest już wojna
ze zbioru Prolog: wojna
To nie miała być wojna,
tylko przyjacielska inkorporacja,
ale jednak jest.
Wojna.
Nikt nie wita kwiatami.
Solą tylko w oczy.
Przyjaciółka nadaje ze schronu w Kijowie.
Pisze, że musimy zmusić NATO do zamknięcia nieba.
Jak zamknąć niebo?
Ustawą!
Nie znam nikogo z NATO, ale
wrzucam memy na Instagrama i taguję
organizację stojącą na straży porządku na świecie.
«Słyszeliście, że w Kijowie Ruscy mordują rakietami cywilów i dzieci?»
Nawet nie odczytali.
To jeszcze nie jest wojna?
To jeszcze nie czas na wojnę?
To czemu mam w domu uchodźców?
Wojna już jest.
Wojna jest zawsze.
Ale ostatnio trochę jakby bliżej,
więc szybko umawiam się na liczne randki.
Wyłącznie z posiadaczkami paszportu UE,
uprzedzając wasze obawy,
wy, marzący o przemocy, pierdoleni rasiści.
Na prawie żadną nie idę.
Nagle okazało się,
że możemy pomóc 5 milionom uchodźców,
a co drugi znajomy ma dla nich wolne mieszkania.
Oczywiście pod warunkiem, że ich skóra ma odpowiedni pigment.
Jest wojna, oni tam umierają,
a niektórzy ciągle uważają,
że granice naszej empatii powinny wyznaczać kolory.
Ta wojna jeszcze potrwa
i nie skończy się dobrze.
Ale może jeszcze zdążę
kogoś pokochać
i pobić kilku faszystów.