Zosia Samosia i inne wiersze dla dzieci

Bambo

Murzynek¹ Bambo w Afryce mieszka,

Czarną ma skórę ten nasz koleżka.

Uczy się pilnie przez całe ranki

Ze swej murzyńskiej «Pierwszej czytanki»².

A gdy do domu ze szkoły wraca,

Psoci, figluje — to jego praca.

Aż mama krzyczy: «Bambo, łobuzie!»

A Bambo czarną nadyma buzię.

Mama powiada: «Chodź do kąpieli»,

A on się boi, że się wybieli.

Lecz mama kocha swojego synka,

Bo dobry chłopak z tego Murzynka.

Szkoda, że Bambo czarny, wesoły,

Nie chodzi razem z nami do szkoły.

Cuda i dziwy

Spadł kiedyś w lipcu

Śnieżek niebieski,

Szczekały ptaszki,

Ćwierkały pieski.

Fruwały krówki

Nad modrą³ łąką,

Śpiewało z nieba

Zielone słonko.

Gniazdka na kwiatach

Wiły motylki,

Trwało to wszystko

Może dwie chwilki.

A zobaczyłem

Ten świat uroczy,

Gdy miałem właśnie

Przymknięte oczy.

Gdym je otworzył,

Wszystko się skryło

I znów na świecie

Jak przedtem było.

Wszystko się pięknie

Dzieje i toczy...

Lecz odtąd — często

Przymykam oczy.

Dwa wiatry

Jeden wiatr — w polu wiał,

Drugi wiatr — w sadzie grał:

Cichuteńko, leciuteńko,

Liście pieścił i szeleścił⁴,

Mdlał...

Jeden wiatr — pędziwiatr!

Fiknął kozła⁵, plackiem spadł⁶,

Skoczył, zawiał, zaszybował,

Świdrem w górę zakołował⁷

I przewrócił się, i wpadł

Na szumiący senny sad,

Gdzie cichutko i leciutko

Liście pieścił i szeleścił

Drugi wiatr...

Sfrunął śniegiem z wiśni kwiat,

Parsknął śmiechem cały sad,

Wziął wiatr brata za kamrata⁸,

Teraz z nim po polu lata,

Gonią obaj chmury, ptaki,

Mkną, wplątują się w wiatraki,

Głupkowate mylą śmigi,

W prawo, w lewo, świst, podrygi,

Dmą płucami ile sił,

Łobuzują, pal je licho!...

A w sadzie cicho, cicho...

Figielek⁹

Raz się komar z komarem przekomarzać¹⁰ zaczął,

Mówiąc, że widział raki, co się winkiem raczą¹¹.

Cietrzew się zacietrzewił¹², słysząc takie słowa,

Sęp zasępił¹³ się strasznie, osowiała¹⁴ sowa,

Kura dała drapaka¹⁵, że aż się kurzyło,

Zając zajęczał smętnie, kurczę się skurczyło.

Kozioł fiknął koziołka¹⁶, słoń się cały słaniał¹⁷,

Baran się rozindyczył¹⁸, a indyk zbaraniał¹⁹.

Gabryś

Był raz głupi Gabryś. A wiecie, co robił?

Kiedy konie żarły, on im owies drobił.

Sitem wodę czerpał²⁰, ptaki uczył fruwać,

Poszedł do kowala²¹, kozy chciał podkuwać²².

Czapką kwiat nakrywał, kiedy deszczyk rosił²³,

Liczył dziury w płocie, drwa²⁴ do lasu nosił.

Zimą domek z lodu zbudował przed chatą,

«Będę miał, powiada²⁵, mieszkanie na lato.»

Gdy go słonko piekło, to na słońce dmuchał,

A za topór chwytał, gdy go gryzła mucha.

A tatusia pytał, czy mu księżyc kupi...

Taki był ten Gabryś. A jaki? No, głupi.

Idzie Grześ

Przez wieś,

Worek piasku niesie,

A przez dziurkę

Piasek ciurkiem²⁶

Sypie się za Grzesiem.

«Piasku mniej —

Nosić lżej!»

Cieszy się głuptasek.

Do dom wrócił²⁷,

Worek zrzucił,

Ale gdzie ten piasek?

Wraca Grześ

Przez wieś,

Zbiera piasku ziarnka.

Pomaluśku,

Powoluśku

Zebrała się miarka²⁸.

Idzie Grześ

Przez wieś,

Worek piasku niesie,

A przez dziurkę

Piasek ciurkiem

Sypie się za Grzesiem...

itd²⁹.

Kapuśniaczek

Jak wesoły milion drobnych, wilgnych³⁰ muszek,

Jakby z worków szarych mokry, mżący³¹ maczek,

Sypie się i skacze dżdżu³² wodnisty puszek,

Rośny³³ pył jesienny, siwy kapuśniaczek³⁴.

Słabe to, maleńkie, ledwo samo kropi,

Nawet w blachy bębnić nie potrafi jeszcze,

Ot, młodziutki deszczyk, fruwające kropki,

Co by strasznie chciały być dorosłym deszczem.

Chciałyby ulewą lunąć w gromkiej burzy,

Miasto siec na ukos chlustającą chłostą³⁵ ³⁶,

W rynnach się rozpluskać, rozlać się w kałuży,

Szyby dziobać łzawą i zawiłą ospą³⁷...

Tak to sobie marzy kapanina³⁸ biedna,

Sił ostatkiem pusząc się w ostatnim dreszczu...

Lecz cóż? Spójrz: na drucie jeździ kropla jedna.

Już ją wróbel strząsnął. Już po całym deszczu.

Kotek

Miauczy kotek: miau!

— Coś ty, kotku, miał?

— Miałem ja miseczkę mleczka,

Teraz pusta już miseczka,

A jeszcze bym chciał.

Wzdycha kotek: o!

— Co ci, kotku, co?

— Śniła mi się wielka rzeka,

Wielka rzeka, pełna mleka

Aż po samo dno.

Pisnął kotek: piii...

— Pij, koteczku, pij!

...Skulił ogon, zmrużył ślipie³⁹,

Śpi — i we śnie mleczko chlipie,

Bo znów mu się śni.

List do wszystkich dzieci w pewnej bardzo ważnej sprawie

Drogie dzieci! W tym liściku

O jedno was proszę:

Żebyście się co dzień myły,

Bo brudnych nie znoszę.

Czy pod studnią⁴⁰, czy na misce,

W rzece czy w sadzawce⁴¹,

Ale myć się! Bo przyjadę

I sam wszystko sprawdzę!

Myć się, dzieci, myć do czysta,

Chłopcy i dziewczynki,

Bo inaczej powiem, żeście

Nie dzieci, lecz świnki!

Trzeć się mydłem, gąbką, szczotką,

W misce, w nurtach⁴² rzeczki!

Bądźcie czyste!

Z poważaniem,

Autor tej książeczki.

Mróz

W ostry mróz chłopek wiózł

Z lasu chrust⁴³ na wozie,

Skrzypi coś, oś nie oś⁴⁴,

Trzaska chrust na mrozie.

Tężał⁴⁵ mróz, wicher rósł,

Pędząc jak w sto koni⁴⁶,

Trzeszczy wóz, trzeszczy mróz,

Chłop zębami dzwoni.

Szkapa: brr, chłop jej: prr —

A podwozie zgrzyta,

Gwiżdże wiatr, śwista bat,

Stukają kopyta.

Chrzęst i brzęk, zgrzyt i stęk,

Hałas jak w fabryce!

Mniejszy mróz, lżejszy wóz

Przy takiej muzyce.

O Grzesiu kłamczuchu i jego cioci

— Wrzuciłeś, Grzesiu, list do skrzynki, jak prosiłam?

— List, proszę cioci? List? Wrzuciłem, ciociu miła!

— Nie kłamiesz, Grzesiu? Lepiej przyznaj się, kochanie!

— Jak ciocię kocham, proszę cioci, że nie kłamię!

— Oj, Grzesiu, kłamiesz! Lepiej powiedz po dobroci⁴⁷!

— Ja miałbym kłamać? Niemożliwe, proszę cioci!

— Wuj Leon czeka na ten list, więc daj mi słowo.

— No, słowo daję! I pamiętam szczegółowo:

List był do wuja Leona,

A skrzynka była czerwona,

A koperta... no, taka... tego...

Nic takiego nadzwyczajnego,

A na kopercie — nazwisko

I Łódź... i ta ulica z numerem,

I pamiętam wszystko:

Że znaczek był z Belwederem⁴⁸,

A jak wrzucałem list do skrzynki,

To przechodził tatuś Halinki.

I jeden oficer też wrzucał,

Wysoki — wysoki,

Taki wysoki, że jak wrzucał, to kucał,

I jechała taksówka... i powóz⁴⁹...

I krowę prowadzili... i trąbił autobus,

I szły jakieś trzy dziewczynki,

Jak wrzucałem ten list do skrzynki...

Ciocia głową pokiwała,

Otworzyła szeroko oczy ze zdumienia:

— Oj, Grzesiu, Grzesiu!

Przecież ja ci wcale nie dałam

Żadnego listu do wrzucenia!...

O panu Tralalińskim

W Śpiewowicach, pięknym mieście,

Na ulicy Wesolińskiej

Mieszka sobie słynny śpiewak,

Pan Tralisław Tralaliński.

Jego żona — Tralalona,

Jego córka — Tralalurka,

Jego synek — Tralalinek,

Jego piesek — Tralalesek.

No a kotek? Jest i kotek,

Kotek zwie się Tralalotek,

Oprócz tego jest papużka,

Bardzo śmieszna Tralalużka.

Co dzień rano, po śniadaniu,

Zbiera się to zacne grono⁵⁰,

By powtórzyć na cześć mistrza

Jego piosnkę ulubioną.

Gdy podniesie pan Tralisław

Swą pałeczkę — tralaleczkę,

Wszyscy milkną, a po chwili

Śpiewa cały chór piosneczkę:

«Trala trala tralalala

Tralalala trala trala!»

Tak to pana Tralislawa

Jego świetny chór wychwala.

Wyśpiewują, tralalują,

A sam mistrz batutę⁵¹ ujął

I sam w śpiewie się rozpala:

«Trala trala tralalala!»

I już z kuchni i z garażu

Słychać pieśń o gospodarzu,

Już śpiewają domownicy

I przechodnie na ulicy:

Jego szofer⁵² — Tralalofer

I kucharka — Tralalarka,

Pokojówka⁵³ — Tralalówka

I gazeciarz⁵⁴ — Tralaleciarz,

I sklepikarz — Tralalikarz,

I policjant — Tralalicjant,

I adwokat — Tralalokat,

I pan doktor — Tralaloktor,

Nawet mała myszka,

Szara Tralaliszka,

Choć się boi kotka,

Kotka Tralalotka,

Siadła sobie w kątku,

W ciemnym tralalątku

I też piszczy cichuteńko:

«Trala — trala — tralaleńko...»

Pan Maluśkiewicz i wieloryb

Był sobie pan Maluśkiewicz

Najmniejszy na świecie chyba.

Wszystko już poznał i widział

Z wyjątkiem wieloryba.

Pan Maluśkiewicz był — tyci⁵⁵,

Tyciuśki jak ziarnko kawy,

A oprócz tego podróżnik,

A oprócz tego ciekawy.

Więc nie można się dziwić,

Że ujrzeć chciał wieloryba,

Bo wieloryb jest przeogromny,

Największy w świecie chyba.

Pan Maluśkiewicz wesoły,

Że mu się podróż uśmiecha⁵⁶,

Zrobił sobie z początku

Łódkę z łupinki orzecha.

A żeby miękko mu było,

Dno łódki watą posłał,

Potem z jednej zapałki

Wystrugał cztery wiosła.

Zabrał worek z jedzeniem,

Namiot i wina beczkę,

Rower i różne narzędzia —

Wszystko na tę łódeczkę.

Gramofon⁵⁷, radio, armatę,

Strzelbę, nabojów skrzynkę,

Futro, ubrania, bieliznę —

Wszystko na tę łupinkę.

Bo wszystko było malusie,

Tyciuchne, tyciutynieczkie,

Bo przecież sam Maluśkiewicz

Był tyciuteńkim człowieczkiem.

Wziął łódeczkę pod pachę,

Wsiadł w samolot motyli

I powiedział: — Do Gdyni! —

Zosia Samosia i inne wiersze dla dzieci