Sonet II
Homo natus de muliere, brevi vivens tempore3 etc.
Z wstydem poczęty człowiek, urodzony
Z boleścią, krótko tu na świecie żywie,
I to odmiennie4, nędznie, bojaźliwie;
Ginie od słońca jak cień opuszczony.
I od takiego, Boże nieskończony,
W sobie chwalebnie i w sobie szczęśliwie
Sam przez sie żyjąc, żądasz jakmiarz5 chciwie
Być miłowany i chcesz być chwalony.
Dziwne są Twego miłosierdzia sprawy6:
Tym się Cherubim7, przepaść zrozumności,
Dziwi zdumiały, i stąd pała8 prawy
Płomień, Serafim9, w szczęśliwej miłości.
O święty Panie, daj, niech i my mamy
To, co mieć każesz, i tobie oddamy!
Przypisy:
1. one (daw.) — te. [przypis edytorski]
2. słowa Jopowe — słowa Hioba (J 14,1). [przypis edytorski]
3. Homo natus de muliere, brevi vivens tempore (łac.) — Człowiek urodzony z niewiasty żyje przez krótki czas; początek pierwszej strofy jest wolnym przekładem tego motta. [przypis edytorski]
4. odmiennie — tu: niestale, niejednakowo. [przypis redakcyjny]
5. jakmiarz — ledwie nie; prawie. [przypis redakcyjny]
6. Dziwne są Twego miłosierdzia sprawy — Boże miłosierdzie i łaska były pojęciami teologicznymi intensywnie dyskutowanymi w XVII wieku. [przypis edytorski]
7. cherubim a. cherub — anioł pozostający w bezpośredniej bliskości Boga. [przypis edytorski]
8. pałać (daw.) — płonąć a. jarzyć się. [przypis edytorski]
9. Serafim — anioł pozostający w bezpośredniej bliskości Boga, przedstawiany jako istota powstała z bezdymnego ognia. [przypis edytorski]