Sonet V

O nietrwałej miłości rzeczy świata tego

I nie miłować ciężko, i miłować1

Nędzna pociecha, gdy żądzą zwiedzione2

Myśli cukrują nazbyt rzeczy one,

Które i mienić3, i muszą się psować4.

Komu tak będzie dostatkiem smakować

Złoto, sceptr5, sława, rozkosz i stworzone

Piękne oblicze, by tym nasycone

I mógł mieć serce, i trwóg się warować6?

Miłość jest własny7 bieg bycia naszego;

Ale z żywiołów utworzone ciało,

To chwaląc, co zna początku równego8,

Zawodzi duszę, której wszystko mało,

Gdy ciebie, wiecznej i prawej9 piękności,

Samej nie widzi, celu swej miłości.

Przypisy:

2. zwieść (daw.) — oszukać. [przypis edytorski]

3. mienić się (daw.) — zmieniać się. [przypis edytorski]

4. i mienić, i muszą się psować — muszą się zmieniać i psuć. [przypis edytorski]

5. sceptr — berło królewskie; tu przenośnie: władza. [przypis edytorski]

6. warować — obronić; por. warownia. [przypis redakcyjny]

7. własny — właściwy. [przypis edytorski]

8. początku równego — takiego samego (tu: ziemskiego, materialnego) pochodzenia. [przypis edytorski]

9. prawy (daw.) — prawdziwy. [przypis edytorski]