Do F. P.

(Przesyłając egzemplarz Dęboroga1)

Nie ten, co swe sprawy na karcie dziejowej

Krwią ludów zapisał na wieki,

Nie ten, co duch życia zagwoździł w okowy,

Jest godzien pamięci dalekiéj; —

Lecz ten, co w człowieku pokochał treść Bożą,

Z nim chlebem i sercem się dzieli,

Ten, czyim skinieniem szczęśliwi się mnożą —

Ten godzien, by o nim wiedzieli.

Toś Ty, Ferdynandzie! — gdy nędze wskroś kolą,

Twe kmiotki niebiosa tam baczą;

Toś Ty się podzielił i chlebem, i solą

I sercem z rodziną wieśniaczą;

To Twoich rąk dzieło, że prości a szczerzy

Z miłością ku Tobie się garną:

Gdy cała społeczność falami się jeży,

Wam Miłość jest gwiazdą polarną.

I ksiądz Definitor2, gdy wobec Cię stanie,

Rozbroi szlachetne swe gromy!

Otwartym uczuciem powitaj go, Panie:

To z ducha Twój dawny znajomy!

Więc cześć Ci z poranną, z wieczorną godziną

Pamięci niech pisze prawica!..

O panach Kaniowskich i wieści przeminą,

Lecz będzie brzmieć imię Staszica.

Przypisy:

1. Dęboróg — właśc. Urodzony Jan Dęboróg, poemat Władysława Syrokomli, tj. Ludwika Kondratowicza (1854). [przypis edytorski]

2. definitor — wysoka funkcja w niektórych zakonach. [przypis edytorski]