Як спыніўся я за хатай,
Як пайшоў, —
Ні прыстанішча, ні сьвята
Не знайшоў.
Сьвецяць зоры дабрадзейна,
Зіхацяць, —
Маёй толькі безьзямельнай
Не відаць.
Я з рукамі позна, рана
К сім і тым:
І к сваёму і да пана, —
Служу ўсім;
I ару, і бараную,
Засяю,
На ўрадлівасьць жа гляджу я
Не сваю!
Пастыр стадка ў поле гоніць
I пяе:
Дзе ж кароўкі, валы, коні,
Дзе мае?
Ці на небе хмары тыя,
Ці ў вадзе?
I сюды я, і туды я —
Ой, нідзе!
За кусок той хлеба чорны
Ты аддай
Сілу, думкі, — будзь пакорны
I чакай!..
Нямой рыбай аб лёд біся
Век-вяком
I ў магілку паваліся
Бедаком.
Вецер енчыць, сьвішча ў полі,
Вольна дзьме,
Кляне, моліцца ў нядолі
За мяне.
Ходзяць хмары чарадою
Над зямлёй,
Плачуць, плачуць нада мною
Сіратой…