Час быў вясеньні. На скібіны дно
Пала, ўзышло, зарунела зярно.
Ў курную хату, на яве ці ў сьне,
Доля-нядоля прынесла мяне.
*
Лета настала. Ўжо колас глядзеў.
Рос, красаваў, наліваўся, — дасьпеў.
Шчасьця, пацехі ня знаўшы ў жыцьцю,
Вырас і я на нядолю сваю.
*
Восень на сьвеце. Бор стогне, шуміць;
Колас нязжаты на полі стаіць.
Нудна у сэрцы, дзе вокам ні кінь,
I я, як той колас, бядую адзін…
*
Зімка прыйшла; белы вываліў сьнег;
Колас у гурбе знайшоў свой начлег.
З доляй змагацца зь сіл выбіўся я,
Эх ты, магілка, эх, дзе ты, мая?..