Adalbert Stifter, Pseudonym Ostade, war ein österreichischer Schriftsteller, Maler und Pädagoge. Er zählt zu den bedeutendsten Autoren des Biedermeier. Zu seinem Werk zählen Erzählungen und Novellen sowie die längeren Romane Der Nachsommer und Witiko.
Adalbert Stifter was an Austrian writer, poet, painter, and pedagogue. He was notable for the vivid natural landscapes depicted in his writing and has long been popular in the German-speaking world, while remaining almost entirely unknown to English readers.
Adalbert Stifter oli itävaltalainen kirjailija ja taidemaalari. Hän opiskeli eri aineita Wienissä mutta keskeytti opinnot. Hän suuntautui alkuun romantiikkaan mutta kääntyi sitten klassismiin. Hän sai vaikutteita J. W. von Goethelta ja yhdisti tämän kosmiseen luonnonkäsitykseen kristillisyyttä. Stifterin pääteos on trilogia Nachsommer, jossa hän kuvaa yksilön kehitystä.
Adalbert Stifter, né le 23 octobre 1805 à Oberplan en Bohême, et mort le 28 janvier 1868 à Linz, est un écrivain, peintre et pédagogue autrichien. Il reste l'un des auteurs les plus remarquables de la période Biedermeier.
Adalbert Stifter – pisarz austriacki, uznawany dziś za klasyka literatury austriackiej, malarz, jeden z bardziej znaczących twórców okresu biedermeierowskiego.
Adalbert Stifter foi um escritor, poeta, pintor e pedagogo austríaco, cujos romances de pureza quase clássica exaltam as virtudes humildes e sólidas de uma vida simples.
Adalbert Wojciech Starczewski – rosyjski dziennikarz, historyk literatury oraz językoznawca polskiego pochodzenia. Studiował prawo na uniwersytetach kijowskim oraz petersburskim. Jeszcze jako student wydał pierwszy tom dzieła Historiae Ruthenicae Scriptores exteri saeculi XVI (1842). Przetłumaczył na język francuski rosyjski kodeks handlu, sporządził wypis z praw rosyjskich o cudzoziemcach „Die russischen Gesetze Auslander betreftend”, zebrał w berlińskiej bibliotece publicznej kolekcję portretów oraz autografów różnych postaci historycznych, której część wydano pod nazwą „Galerie slave”. Sporządził opisy gramatyki dziesięciu języków słowiańskich i wydrukował dzieło o historii literatury rosyjskiej „Литература русской истории с Нестора до Карамзина”. W latach 1850 był redaktorem wydawnictwa „Библіотека для Чтенія” Józefa Sękowskiego.
