Arakel z Tebryzu, ur. ok. 1590 w Tebryzie - zm. 1670 w Eczmiadzynie, ormiański mnich i kronikarz, autor Księgi dziejów zaliczanej do najwybitniejszych dzieł okresu późnego średniowiecza w Armenii.
Arator – łaciński poeta, archidiakon Rzymu i autor eposu w dwóch księgach O dziejach apostolskich, który zadedykował papieżowi Wigiliuszowi. Podobno recytował go publicznie w roku 544. W utworze tym, wbrew roszczeniom Konstantynopola, Arator nazywa biskupa Rzymu princeps ecclesiae.
Aratos z Soloj – hellenistyczny poeta i lekarz grecki żyjący w czasach Ptolemeusza II Filadelfosa. Urodził się w Soli w Cylicji. Aratos był uczniem filozofa Perseusza z Aten, z którym udał się na macedoński dwór Antygona Gonatasa, gdzie spędził resztę swojego życia. Z inspiracji króla napisał Phaenomena – O znakach niebieskich astronomiczny poemat heksametryczny parafrazujący dzieło Eudoksosa z Knidos, w którym opisał 44 konstelacje gwiazd. Sam nie był astronomem.
Aravind Adiga – indyjski pisarz i dziennikarz. Zdobywca Nagrody Bookera w 2008 roku za powieść The White Tiger. Kolejne jego książki to:Między zabójstwami
Ostatni mieszkaniec
Archelaos z Aten – grecki filozof, uznawany za jednego z ostatnich przedstawicieli eklektycznej filozofii przyrody. Jako zasadę (arché) wszechświata uznał on nieskończone powietrze, które utożsamia się z umysłem. Pogląd filozoficzny Archelaosa z Aten jest bardzo zbliżony do myśli Diogenesa z Apollonii. Przypisuje mu się rolę nauczyciela Sokratesa.
