Carl Gustav Hempel – filozof urodzony w Niemczech, w roku 1937 wyemigrował do USA. Wykładał na Uniwersytecie w Princeton i Pittsburghu. We wczesnych latach trzydziestych blisko związany z kołami logicznego pozytywizmu, uczeń Reichenbacha. Autor przełomowych prac na temat wyjaśniania naukowego, potwierdzania oraz struktury teorii, znany także jako autor paradoksu czarnego kruka.
Carl Gustav Jung – szwajcarski psychiatra, psycholog, naukowiec, artysta malarz. Był jednym z twórców psychologii głębi, na bazie której stworzył własne koncepcje ujęte jako psychologia analityczna. Wprowadził pojęcia kompleksu, introwersji i ekstrawersji, nieświadomości zbiorowej, synchroniczności oraz archetypu, które odgrywają ważną i kontrowersyjną rolę w naukach o kulturze i w badaniach neurologicznych, oraz w fizyce kwantowej.
Carl Leonhard Reinhold był austriackim filozofem i pisarzem okresu oświecenia. Propagator filozofii Immanuela Kanta. Sławę i uznanie przyniosły mu popularnie napisane Briefe über die Kantische Philosophie. Pełnił funkcję profesora filozofii na uniwersytecie w Jenie i w Kilonii.
Carl Menger von Wolfensgrün – austriacki ekonomista, twórca austriackiej szkoły ekonomii. Syn Antona i Karoliny z d. Gerzabek. W roku 1871 opublikował Zasady ekonomii, których wydanie uznaje się za początek szkoły austriackiej. Stworzył teorię wartości i ceny. Opracował prakseologiczną metodologię badań. Szczególną rolę w ekonomii odegrał jego wkład w rozwój koncepcji krańcowej użyteczności, dzięki której mógł odrzucić laborystyczną teorię wartości Adama Smitha i Davida Ricardo.
Carl Robert Jakobson, ps. Linnutaja – estoński nauczyciel i pisarz, polityk, jedna z czołowych postaci estońskiego odrodzenia narodowego. Był przedstawicielem Oświecenia i materialistą.
