Máté Zalka, ps. Paul Lukacs, General Lukács – węgierski pisarz i rewolucjonista, walczył w I wojnie światowej oraz w hiszpańskiej wojnie domowej po stronie republikańskiej. Odznaczony pośmiertnie Orderem Czerwonego Sztandaru i Orderem Wyzwolenia Republiki Hiszpanii.
Matej Bel – kaznodzieja ewangelicki, polihistor, filozof, pedagog, encyklopedysta. Prekursor słowackiego oświecenia, pionier nowoczesnych nauk historyczno-geograficznych na Węgrzech, jeden z najwybitniejszych uczonych XVIII w. w tej części Europy. Członek wielu zagranicznych towarzystw naukowych i akademii. O sobie mówił lingua Slavus, natione Hungarus, eruditione Germanus.
Mateja Matewski – macedoński poeta, krytyk literacki i eseista. Członek Macedońskiej Akademii Nauk i Sztuk. Autor zbiorów wierszy, którym wyznaczył nową drogę poezji macedońskiej.
Mateo Alemán – pisarz hiszpański. Jest autorem słynnej powieści „Vida del picaro Guzmán de Alfarache” składającej się z dwóch części– „Primera parte de Guzmán de Alfarache” wydanej w Madrycie w roku 1599
– „Segunda parte de la vida de Guzmán de Alfarache, atalaya de la vida humana” wydanej w Lizbonie w roku 1604
Mateusz Paris, Mateusz z Paryża – angielski pisarz i kronikarz średniowieczny. Był mnichem w klasztorze św. Albana, gdzie prowadził kronikę opactwa. Zajmował się również malarstwem. Jego porad w kwestiach politycznych zasięgał Henryk III Plantagenet. W 1248 roku na polecenie papieża zajmował się reformą klasztoru w Norwegii. Jego Chronica Majora jest uznawana za najlepszą kronikę angielską z tego czasu.
