Proklos zwany Diadochem (następcą), gr. Πρόκλος ὁ Διάδοχος, znany także jako Proklos Ateńczyk, Proklos z Licji lub Proklos z Konstantynopola – grecki filozof neoplatoński, uczeń Plutarcha z Aten i Syriana, objął po tym ostatnim kierownictwo platońskiej Akademii i kierował nią do 485 roku. Starał się stworzyć syntezę systematyzującą całe życie duchowe Greków. Jest najbardziej wpływowym filozofem późnego antyku, który odegrał istotną rolę w przekazaniu filozofii platońskiej średniowieczu.
Propercjusz – poeta starożytnego Rzymu. Wiadomości o jego prywatnym życiu są skąpe. Wcześnie stracił ojca, ale otrzymał gruntowne wykształcenie od matki. Dotknęła go częściowa konfiskata rodzinnego majątku, dokonana dla zabezpieczenia potrzeb żołnierzy zwycięskiego w wojnie domowej Oktawiana Augusta. Pisał elegie miłosne, najbardziej znane poświęcone kobiecie imieniem Cynthia. Również treny. Na zamówienie Mecenasa stworzył również kilka utworów opisujących genezę niektórych zwyczajów, budowli czy pomników w Rzymie. Liryka poety uchodzi za trudną z uwagi na skrótowość stylu i liczne dygresje. Jego wiersz jest swobodniejszy niż wiersz Owidiusza, ale bardziej regularny niż wiersz Katullusa. Twórczość Propercjusza nie była znana w średniowieczu, natomiast w renesansie stała się sławna. Wywarła ona wtedy wpływ na wielu poetów europejskich, w tym na Jana Kochanowskiego.
Prosper Jolyot de Crébillon, zwany też Crébillon - ojciec – francuski poeta i dramaturg, członek Akademii Francuskiej. Był ojcem powieściopisarza Claude-Prospera Jolyota de Crébillon.
Pryscjan, także Priscian, Priscjan, właściwie Pryscjan z Cezarei – łaciński gramatyk, historyk literatury, tłumacz i poeta z przełomu V i VI wieku. Pochodził z Afryki, nauczał i pisał w Konstantynopolu. Do XVIII wieku jego prace wywierały znaczący wpływ na europejską naukę i literaturę. Autor Institutiones grammaticae, dzieła, które przez niemal półtora tysiąca lat było używane przy zaawansowanym nauczaniu łaciny i nadal jest podstawą gramatyki języka łacińskiego.
