Stefan Franciszek Medeksza z Proszcza herbu Medeksza – sędzia ziemski kowieński w latach 1690–1692, podsędek kowieński w latach 1677–1690, podstarości kowieński w latach 1674–1677, podczaszy żmudzki już w 1673 roku, pisarz grodzki kowieński w latach 1666–1674, dworzanin pokojowy Jego Królewskiej Mości, podskarbi Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1664 roku, sekretarz królewski, dyplomata, pamiętnikarz i mówca.
Stefan Georg – niemiecki językoznawca. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się m.in. wokół komparatystyki lingwistycznej, hipotezy ałtajskiej oraz językoznawstwa arealnego w regionie Azji Centralnej i Północnej.
Stefan Anton George – niemiecki poeta i filozof, przedstawiciel symbolizmu i estetyzmu; początkowo również parnasista. Głosiciel koncepcji poesie pure oraz l'art pour l'art na gruncie literatury niemieckiej. Inspirował się liryką romantyzmu, francuskim symbolizmem spod znaku Stéphane’a Mallarmégo i Paula Verlaine’a oraz pracami Friedricha Nietzschego i Arthura Schopenhauera. W krąg fascynacji włączał również antyczną Grecję oraz dokonania impresjonistów. Wyrażał wolę mocy i doniosłość ludzkiej natury, jak np. w wierszu Frauenlob:
Stefan Grabiński – polski pisarz, przedstawiciel nurtu grozy w polskiej literaturze międzywojennej. Klasyk noweli fantastycznej, określany nieraz mianem „polskiego Poe” lub „polskiego Lovecrafta”, wysoko ceniony w kręgach literatury grozy poza granicami Polski, m.in. przez Thomasa Ligottiego.
Stefan Jan Ślizień herbu własnego – marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1705 roku, referendarz wielki litewski od 15 czerwca 1705, pisarz ziemski od 1683, podstarości oszmiański 1681–1683, starosta krewski, poseł i poeta.
Stefan Zachariasz Pawlicki – ksiądz katolicki, zmartwychwstaniec (CR), profesor, filozof i historyk filozofii, teolog, psycholog, etyk, logik, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prekursor naukowej apologetyki w Polsce.
Stefan Paweł Rowecki, ps. „Grot”, „Rakoń”, „Grabica”, „Inżynier”, „Jan”, „Kalina”, „Tur” – generał dywizji Wojska Polskiego, dowódca wojskowy i teoretyk wojskowości. Komendant Główny Związku Walki Zbrojnej od czerwca 1940 do lutego 1942, dowódca Armii Krajowej od 14 lutego 1942 do 30 czerwca 1943.
