Се зачудв царё-тъ, што да

чинить.

Тогда велвть царё-тъ Му—

рать-бега:

«а Леле Боже , леле мили

Боже!

Помоти п, царь свети

55. Я

Да

Никола!

сушь чудь, што ти

повиашь,

повелашь ово Цьрио

море:

се иоаниъ, сега да

ма доИдвшь,

ми доИдишь, море да

отмьрзнишь,

си пойдамъ а во Све-

та Гора;

60. Ништо заваль тамо вв

ке стораиъ,

На игрень пешкешъ ке

да дань .

И му дойде старь свети Ни.

кола:

Въ рака дьржигъ стребрена

патерица,

Го прекьрсти ово Цьрно мо-

ре,

65. Го прекьрсти море, го от-

иьрзна.

Царь ми пойде дури Све-

Зачущся царь, чтЬ иу

дмать.

Тогда проговорить р%чь царь

Муратъ-бегъ:

Ахъ Боже, Боже миос-

тввыИ!

Понги ин•Ё, царь святой

Никола!

55. Слышалъ я, что ты по-

веЛваешь,

Повелваешь ты этиъ

Черныиъ иореиъ:

Молюсн теб, приди ко

нып,

Приди ко нвт, отиорози

воре,

Чтобъ пойти во Сва-

тую Гору;

60. Никакого зла таиъ не

сотворю н,

Игумеву—даръ еиу ио•

дарую.»

И пришел кь неиу старь

ситоИ Никола,

Въ рук% держвтъ серебря-

ну мазу чашу,

Прекрестилъ его то ли

Черно море,

65.

Прекрестилъ его и ото-

Го

Го

Му

та Гора.

видоха млада кадугери,

видоха уште отъ далеко,

рекоха стару вгумеяу:

Вотъ

Увидали

Уввдап

Модввли

розиъ.

пошел царь подъ

Святую Гору.

его младые стар-

цы,

его еще издал-

ка,

стару вгуиену•.