Adam Hilary Kalikstawicz Hurynowicz – białoruski poeta, folklorysta, działacz polityczny represjonowany przez policję carską za radykalne poglądy społeczne.
Adam Jerzy Czartoryski książę herbu własnego, ps. „Toulouzan” – polski mąż stanu, minister spraw zagranicznych Imperium Rosyjskiego w latach 1804–1806, wielki podkomorzy dworu królewskiego Mikołaja I Romanowa w 1830 roku, wiceprezes Rządu Tymczasowego Królestwa Polskiego w 1815 roku, senator-wojewoda Królestwa Polskiego (1815), prezes Rządu Narodowego Królestwa Polskiego (1831), prezes Senatu, pisarz, poeta, mecenas sztuki i kultury, został odznaczony Orderem Orła Białego, wielki skarbnik Katolickiego Wielkiego Przeoratu w Rosji kawalerów maltańskich w 1798 roku. Założyciel politycznego obozu konserwatywno-liberalnego Hotel Lambert.
Adam Krechowiecki herbu Sas ; ur. 6 stycznia 1850 w Bieleżyńcach na Wołyniu, zm. 13 czerwca 1919 we Lwowie) – polski pisarz, krytyk, dramaturg, redaktor, członek Towarzystwa Historycznego we Lwowie.
Adam Krupski ; – profesor filozofii, jezuita, proboszcz Kościoła katolickiego w Wielkim Księstwie Litewskim. Ekspert prawny w zakresie ustawodawstwa Wielkiego Księstwa Litewskiego, autor dialogu szkolnego. Zachowały się jego odręczne wykłady z filozofii. W swojej działalności dydaktycznej trzymał się idei Oświecenia.
Adam Kwaterko, pierwotnie Abraham Kwaterko – polski dziennikarz i publicysta żydowskiego pochodzenia, wieloletni redaktor naczelny gazety żydowskiej Fołks Sztyme.
Adam Michnik – polski publicysta, eseista, pisarz, historyk i działacz polityczny. W latach 1968–1989 dysydent i jeden z głównych działaczy opozycji demokratycznej w PRL. Od 1989 redaktor naczelny „Gazety Wyborczej”. Kawaler Orderu Orła Białego.
Adam Bernard Mickiewicz – polski poeta, działacz polityczny, publicysta, tłumacz, filozof, działacz religijny, mistyk, organizator i dowódca wojskowy, nauczyciel akademicki.
Adam Tadeusz Stanisław Naruszewicz – polski jezuita, nadworny historyk i poeta, dramatopisarz i tłumacz, biskup smoleński w latach 1788–1790, biskup łucki w latach 1790–1796, sekretarz Rady Nieustającej w latach 1781–1786, pisarz wielki litewski w latach 1781–1788, senator. Ojciec polskiego klasycyzmu. Już za życia nazywano go „polskim Horacym” i spadkobiercą Jana Kochanowskiego. Jeden z głównych prekursorów badań nad Słowiańszczyzną, obok Jana Potockiego, Zoriana Dołęgi-Chodakowskiego, Józefa Maksymiliana Ossolińskiego i Wawrzyńca Surowieckiego.
