Karl Otfried Müller – niemiecki filolog klasyczny i archeolog, w badaniach historii i kultury antycznej uwzględniał wiele aspektów – od religii i mitologii, przez archeologię i filologię, po filozofię i prawo – przez co uważany był za jednego z najważniejszych badaczy starożytności w I poł. XIX w. na terenie Niemiec.
Karl Philipp Moritz – niemiecki pisarz, którego twórczość zaliczana jest do okresów Sturm und Drang oraz weimarskiej klasyki, jego utwory miały także wpływ na wczesny romantyzm. W swoim barwnym życiu był uczniem kapelusznika, aktorem, nauczycielem, dziennikarzem, krytykiem literackim i profesorem sztuki.
Karl Raimund Popper – austriacki filozof specjalizujący się w filozofii nauki i filozofii społeczno-politycznej. Jego system filozoficzny został przez niego samego nazwany racjonalizmem krytycznym, który on sam uważał za kontynuację filozofii Immanuela Kanta. Sformułował zasadę falsyfikowalności jako kryterium naukowości (popperyzm) oraz koncepcję społeczeństwa otwartego, będącego swoistym rozwinięciem koncepcji demokracji Johna Locke’a i Johna Stuarta Milla.
Eduard von Hartmann – niemiecki filozof, autor Filozofii nieświadomego. Głosił teorię pesymizmu historiozoficznego. Był bezpośrednim kontynuatorem Arthura Schopenhauera i usiłował pogodzić jego filozofię z koncepcjami Hegla i Schellinga.
Karl Robert Nesselrode – rosyjski dyplomata niemieckiego pochodzenia, jeden z liderów Świętego Przymierza, minister spraw zagranicznych cesarstwa rosyjskiego w latach 1816-1856.
Karl P.N. Shuker – brytyjski zoolog. Pracuje jako niezależny autor i konsultant, specjalizując się w kryptozoologii. Regularnie odbywa podróże zagraniczne, pojawia się często w programach radiowych i telewizyjnych. Michael Newton powiedział: „Shuker jest dzisiaj rozpoznawalny na całym świecie jako autor i naukowiec, którego przedmiotem zainteresowania są wszystkie aspekty zwierzęcego życia i niewyjaśnione fenomeny. Jawi się jako naukowy spadkobierca i kontynuator Bernarda Heuvelmansa”.
