— 145
110. с. с. о д. с. 1. 12 и 13.
111. кар. М. прим. 126.
112. Тап же:
въ арх. кол. иностр. д. между бумагами хюбскиии
и ангМсвиии.
Прим. 126.
113. Тамь же:
114. ПИ. 20.
115. «Mulierum conditio miserrima est. Nullam enim hone-
«stam credunt, niBi domi conclusa vivat, adeoque cust)diatur, ut
«nusquam prodeat. Parum inqnam pudicam exiBtimant, si ab alienis
«externisve conspiciatur. Domi autem conclusae, nent duntaxat, et
«та trahunt: nihil prorsus juris ant negotii in aedibus habent....
«RariHime in templa, rarius etiam Bd amicorum colloquia, nisi ве-
«пев Bint, omnique suspicione careant, admittuntur. Сет-
«бв tamen et diebus animi gratia concedunt uxoribus ас f-
«liabus, ut in prati8 amoenissimis conveniant, ubi super quadam то-
«ta, instar Fortunae insidentes, alternatim sursum ас deorsum то-
«ventur....... .Est Moscoviae quidamAllemanus faber ferrarius,cogno-
«mento Jordanus, qni duxerat uxorem Ruthenam; ев, сит apud
«maritum aliquamdiu esset, hunc ех oecasione quadam amice Bic
«alloquitur: cur те, сопјипх earissime, поп amas? Respondet mari•
«tus: Едо vero te vehementer ато. Nondum, inquit, signa habeo
«amoris. Quaerebat igitur maritus, qualia signa vellet? Nunquam,
«ait, те verberasti. Mihi вапе verbera, inquit maritus, поп videban-
«tur Bigna amoris: sed tamen et пес hac parte deero. Atque ita, поп
«multo post, crudelli8Bime евт verberavit: fassusque mihi est, longe
«majore amore se а виа uxore posthae observatum fuisse; quam тет
«saepius exercuit....» (Hist. ruthen. scr. ext. вис. XVl. Стр. 33 и
И). — Гввньини, Итајанецъ, Bep0HcRih уроженецъ, находившТси
въ сдужбј польсваго кородя, о около 1560 г., го-
воря объ общественномъ руссвой женщины, почти повто-
ряетъ Герберштейна: «Prout autem viri aggravantur, 8ic
«etiam apud viros виов mulierum conditio miBerrima евд nulla enim
«honesta creditur, ni8i domi сопс1ива vivat, adeo ut пищиат exeat,
«domi manentes telam fabricont, et Та nent, nihil prorsas
«juris auctoritati виве in aedibus habent.... поп verbera•e а mari-
«Ив plerunque conqueruntur et odiose prosecutas dicunt, verberaque
«signum amoriB Basilieas raro, rarius etiam ad amicorum
«colloquia commissationesque, niBi omni suspicione carerent utpote
«afutae admittuntur. CertiB tamen et fesivis diebas, hanc
«praerogativam exhilarandi animi gratia habent: отпев
«сит fliabus in campis viridiferiB deambulant, ibique snper qu"m
•trabe duabns апев trabiB оссирапйЬив, alternaim винит и deor-
10