о вдпжскоиъ воаросз.

97

vocantur, superbia elati, еђ quod legatos regis occidere

potuerunt» etc. У Фолькуина (Т 990) de gestis abbatum Lo-

biensium S 16: «Gens quaedam Aquilonaris, de qua forte dictum

est: ab Aquilone pandetur отпе malum; quam plerique Nortal-

bincos (var: Northabbrincos), alii usitatius Nortmannos vocant,

pyraticam agens, novo et inaudito retro ante temporibus modo,

Franciam est aggressa» etc. (Pertz, VI. 61). У Рабана Мав-

ра (ар. Goldast script. rer. alem. II. Р. 1. р. 67): «Litteras

quippe, quas (sic) utuntur Marcomanni, quos nos Nordmannos vo-

camus, infra scriptas habemus; а quibus originem, qui Theodis-

сат loquuntur linguam, trahunt; сит quibus carmina sua incan-

tationesque ас divinationes signifcare procurant, qui adhuc ра-

ganis ritibus involvuntur.» Въ первомъ изъ этихъ мексть, гд•Ь

Нордманнами названы Кругъ предда-

гаеть читать Nordliudi вмеЬсто Nordmanni (Forsch. 1. 66); о

второмъ онъ доказываеть что Nortalbinci—Nortmanni Фол ь-

куина были дНствительно Скандинавы. Онъ правь; но изъ

обоихъ все-же видно, что Трансаль-

бинговъ, Норделбинговъ и Нордманновъ употреблялись не УВД-

ко џя всего заэљбскаго срЬвера; при исключитель-

но скандинавскомъ норманскаго имени, такое см%ше-

Hie имень и было бы невозможно. Маркоманновъ Ра-

бана Мавра нельзя считать Скандинавами (krug, ibid. 1. 81),

не доказавъ предварительно, что ихъ алфавить бьиъ

не саксонскаго, а сњернаго многозначительно

въ этомъ отношенЈи В. Гримма: aIhre, de runar. ра-

tria ist gleichfalls der Meinung, dass die Markomannen des Hra-

banus die iiberelbischen Saxen seyen, st0zt aber darauf zum Theil

seine seltsame Behauptung von dem Ursprung der Runen in

Deutschland. Su hm crit. Historie af Danmark 1. 158—65.291—

97 , Tiderspricht ihm, und will die Markomannen durchaus in Шпе-

mark suchen, mithin unser Alphabet zu einem nordischen machen;

diese Ansicht widerlegt sich indessen schon durch die blose Ве-

merkung, dass diese Runen von den nordischen gar sehr ver-

schieden sind; auch sind die Worte des Hrabanus klar» (W.

Grimm, Ueb. d. Run. 152 *). Самое «qui adhuc ра-

ganis ritibus involvuntur» идеть скор•Ье кь крещеннымъ уже

7