— 215 —

За сваи жъ ты мысли за щирасныи!»

Нямножка жъ та часу да время згадзя,

Захацјлъ багатай въ поля пагуляць,

Запрёгъ багатай славныхъ лошадзвй,

Пасадзилъ багатай жану и дзяцн:

Са права-ль боку малада—ль жана,

Са лјва-ль боку три роты людззй;

Напярёдъ бяжаць яво барзыи пбы;

На блюдахъ падносяць и мёдъ, и вино,

Лакеи-ль падвозяць злата— серябра.

На Гонада багачь ни впавалъ,

Вяликаю гордасць ;онъ ммъ ва саО.

Какъ взялъ жа багатай пар\гаватця,

Какъ взялъ жа багатай пахваливатца:

«Ни баюсь багатай ни кимъ ни каво,

Ни баюсь багатай ни чимъ ни чаво.

Я ать Госпада Бога малитвамъ атмалюсь,

Ать лихова барина казной аткуплюсь,

Ать зла чалаввка ружьёмъ атабьюсь,

Ать нищихъ —убогихъ вароты-ль запру;

Ня буду жъ я нищихъ ни паиць, ни кармиць,

Ать цёмнай ать ночаньки я ни сахраню,

Нужнава съ нужды я ня выручу,

Цёмную ль цямницу я ни прасвящу,

При пуци-ль сидящихъ я ни падарю,

Никагда—ль, багатай, въ церкву ни пайду,

Пирядъ Богамъ ни пастанавлю,

Залатоваль хряста, багачъ, ни абзлачу!»

Аткуль тая взялася немачь—хвароба,