— 217 —

Зачапили душачку зя.взнымъ крюкЬмъ,

Працянули душачку скрось цЈмя яво,

Вастарнули душачку на востра капьё,

Падняли душу яво кь верху высако,

Панясли душу яво, круцй да муцй,

Принясли душу яво кь поламю-агню,

Вкинули—вбросили въ поламя да въ агонь:

«Сгинь ты, прападзи тутъ, такой багатырь

За сваю жъ ты правду ня правиднаю,

За сваи жъ малитвы прагрјшанныи! »

Мучицца багатай дзень да вечира,

Ня можиць багатай той муки сцярпЈць,

Зирая, вирая са пгвкла на рай,

И заглядзвлъ багатай Госпада Бога,

Посли жъ i0Hb Госпада самавђ Христа,

Посли самавб Христа Абрама въ раю,

Пооли жъ Абрама братца Лазаря.

«Брацицъ мой, брацитка, вбогай чалавПъ!

Ядзиная жь матушка съ табой насъ радзилй,

Ни адной насъ долюшкой Гасподзь надзялилъ:

Цабя Богъ надзялилъ, багача ва цьму;

Схадзи жъ, мой брацицъ,вбогай чалавјкъ,

Схадзи на сине моря въ халоднай вады,

Памакни въ правай руки мизёнай пёрстъ,

Намажь па маму цму па багатаму,

Ня дай мнЈ, брацитка, всяму сгарјць.»

—«Вспомни жъ, мой брацитка, славинъ багатырь,

Какъ жили жъ мы—были съ табой на вольнамъ святу,

Штожъ я, брацитка, на то ни впавалъ?

Сборвпъ.