— 228 —

Сузилъ ба Гасподзь съ табой сканчатца.»

Нямножка жъ часу сгадзя-время,

Абрушная ль княгиня пиряставилась,

Каминна грабница аблажилаоь,

Па ВОЯМУ жъ па гораду па Вриму

Дамьянамъ-ли-ладунамъ запахла.

Князьёви-баяри узгадаюць:

«Ай ли тутъ святой духъ пиряставился!»

Ать малинькай келью да церквы

Всё златамъ да серибрамъ услалась;

Са всихъ пуцН са дарожакъ,

Са всихъ чатырёхъ дальныхъ старонакъ,

УвсЬ дабраи людзи сабираютца,

За злата за серебра ни взнимаютца,

Кь святымъ масцамъ прикланяютца.

Пачаму жъ за злата ни взнимаютца,

Святымъ мащамъ прикланяютца?

Патаму жъ за злата ни взнимаютца,

Святымъ мащамъ прикланяютца,

Даваль {онъ нямымъ прамавленья,

Даваль Јонъ глухимъ праслушанья,

Даваль бязрукимъ увлажденья,

Даваль f0Hb бязногимъ прахаждзенья.

Во имя атца и сына и святага духа, аминь.

Аляксјйки Божью чалавЈку, золотъ хресть,

А Царю Гасударю на чесць на хвалу,

Добрымъ людзямъ паслухающимъ—на добрая зда—

ровьњ