— 102 —

Родитель.

Пакойвикъ у в$хъ ни тайть, а сваё бяроть.

На томъ св±ти, на вагнети.

Радитељ сваё увал.

Я павойниву ни пазалђю: хуть перваа карова прапади.

Мёртвый живота 'Ьсть.

Што валить, то ни жалЈй для радитиля.

Ни дай-то Бохъ радитида прагнявить, а встины было бь у

хрящоную Мру унти.

Явь хто внаить, тавъ пра свайго тату пАчить (справлаетъ

похороны).

Радитили на хдТбъ-содь ни гадйтили.

Радитидь пбрыю и духымъ Божьимъ сыть.

Ета ня гмь, што душа i0CTb, а то гость, што души Н'Ьту.

Конь за три дни чуить пакойника—увдыхаить.

Кань затризвонють, тижало Вла несть: кь зямди тягнить.

Не быль житиль, и памёръ ни радитиль.

Быль чудавъ пакойникъ: помиръ у вауторникъ—па ёмъ стали

кадить, а i0Hb и гладить.

Ни умирай у насљ: съ нашими радитилими ни пададишъ.

Радитильскимъ словымъ сыть будишь.

нн рЈдичка—'Авъ наузойдить и такъ ни уводишь («роди-

тедей» сшЬдуетъ хоронить и поминать чм•но).

Роды. Крестины.

Распусти, Госпади, дм души: адну—грЈшную, а другую,—

нагфшную.

Слава тибј, Госпади!

Ета на дива, што дјува радила, а то явь стари

баба родить.

Ни душу загубида, а за душой схадила; иди: на свжъ пустила

(родиха).

Ходить, якъ радйха (непричесанная).

Хуть позна да козна.

ИД'В тамъ